आज अण्णांच्या स्मृतिदिनी त्यांच्या असंख्य आठवणी मनात दाटून येत आहेत…

मी एकदा सायकल घेण्याबद्दल बोललो होतो, तेव्हा अण्णा शांतपणे म्हणाले होते,
“पायात चप्पल आहेत ना? मग अनवाणी चालणाऱ्यांकडे पाहा. जे आहे त्यात समाधान मानायला शीक.”

जीवनातील प्रत्येक प्रसंगातून ते काही ना काही शिकवण देत असत.
मी एखादी नवी योजना सांगितली की हसत म्हणायचे,
“जेवढा व्याप, तेवढा संताप. थोडं स्वतःसाठी कमवा, पण अधिकाधिक दुसऱ्यांसाठी जगा.”
त्या वेळी त्या शब्दांचा अर्थ पूर्णपणे उमगला नव्हता; पण आज या वयात त्यांच्या प्रत्येक वाक्यामागचे शहाणपण आणि जीवनाचे तत्त्वज्ञान प्रकर्षाने जाणवते.

ते नेहमी सांगायचे,
“अनावश्यक खाणे टाळा, तोंडावर संयम ठेवा. तब्येत जपा. रात्री निजल्यावर शांत झोप लागली पाहिजे.”
किती साधे शब्द… पण आयुष्य सुखी आणि निरोगी जगण्याचा संपूर्ण मंत्र त्यात दडलेला होता.

माझ्या पाठीमागे मित्रांना अभिमानाने म्हणायचे,
“महावीर जिथे लाथ मारील, तिथे पाणी काढील!”
त्यांचा माझ्यावरचा विश्वास आणि प्रेम हेच माझ्यासाठी सर्वात मोठे बळ होते.

असे कितीतरी मोलाचे उपदेश, संस्कार आणि जीवनमूल्ये अण्णांनी मला दिली. आज त्यांच्या प्रत्येक शब्दाची किंमत अधिकाधिक जाणवते. ते आज आपल्यात नसले, तरी त्यांचे विचार, त्यांचे संस्कार आणि त्यांचे प्रेम कायम माझ्यासोबत आहे.
आज त्यांच्या पवित्र स्मृतिदिनी त्यांना विनम्र अभिवादन आणि कोटी कोटी प्रणाम.